2020: Wat een verhaal

Wat normaal een traditionele nieuwjaarsbrief met wensen en vreugde zou zijn, zal voor 2020 eerder een soort jaarverslag worden. Een van veel emoties, pijn en bezinning. Wat als een jaar vol deugden ging worden, werd het jaar van hard werk, stress en on-genieten. Mijn kindje werd in 2020 één jaar. En 10 maanden lang hebben we amper mensen gezien “uit burgerzin”. Vreemde gebruiken die we tegenwoordig hanteren. Het gaat regelrecht tegen mijn natuur in. Of dat het zin heeft en gerechtvaardigd is laat ik terzijde. Hieronder blik ik terug naar 2020.

We sloten 2019 af in ons gezin, met de gedachte dat het afsluiten van 2020 iets “feestelijker” zou zijn. Begin 2020 maakte we nog gretig gebruik van de vrije tijd die ik had in mijn moederschapsverlof. We gingen op babybezoek bij newborns, op stap met de vrienden en voor het eerst babyzwemmen (hier net over de grens). Ik genoot van de qualitytime, maar keek al uit naar wat de zomer van 2020 zou brengen. Een festival, onze eerste zonvakantie in italie, onze eerste roadtrip naar Polen. Als ik nu denk aan al die vrijheden, doet het pijn. Pijn omdat het ernaar uit ziet dat we nog lang in miserie blijven zitten. Pijn omdat ik wil genieten met mijn gezin. De tijden pre-vuris zijn intussen al verleerd, toen was de moeilijkste opdracht alle agenda’s bijeen puzzelen en een capabele babysit zoeken. Na een heftige postnatale periode, had ik enorm uitgekeken naar: restauranten, sporten, dansen en uit te gaan. Onbezorgd samenkomen, genieten van het leven en veel delen, ontdekken en reizen. Nietsvermoedend dat mijn verjaardagdiner een van de weinige momenten dit jaar zou zijn. Als ik had geweten wat ik nu wist had ik nog even langer blijven keuvelen. Maar ik moet wel naar huis, aangezien ik mijn borstkolf niet bij de hand had! In februari zijn we er nog even tussenuit geweest in een landal park. Ideaal, de baby kon lekker slapen wanneer ze wou, en wij konden heerlijk chillen op de bank. Sars-twee was wel al ter sprake gekomen, maar we hadden geen idee wat voor effect dit zou hebben voor ons.

In landal Park: onze eerste getaway samen als gezin.

Tegen eind februari ging ik weer aan het werk en mijn kindje ging voor het eerst naar de opvang, spannend. Wat ook spannend was, was dat ik voor het eerst in jaren tijd weer de actualiteit ging volgen. Uit bezorgdheid, wat is er aan de hand in azië? In europa? Uiteindelijk werd het duidelijk dat we voor iets ongezien stonden. Iets wat de in de geschiedenisboeken zal staan. Een beetje zoals 9/11 toen ik nog een klein meisjes was. Vol spanning keken we naar die persconferentie die aankondigde dat we in lockdown light gingen. Ik weet nog dat iedereen toen een beetje loco ging aan de pasta en het WC papier, terwijl wij vooral kidneybonen en tomaat in blik kochten. Ik wou nog gauw langs den action, want je weet maar nooit wat voor rommel ik nodig zou hebben… De rijen waren ongeloofelijk, ik ga toch niet aanschuiven om naar de winkel te mogen??? – wat vandaag de dag, dagelijkse kost is… De lockdown ging in en de totale chaos en paniek in het collectieve was zo voelbaar. Angst oversteeg alles. Angst om niet te weten wat er op ons afkwam. Wat ik kon doen om mij erop voor te bereiden. Het enige wat er overbleef was angst, de Angst om te werken, om eten te kopen, om nog kritisch na te denken. Mijn leven bestond uit mijn werk ( en al een geluk heb ik geweldige collega’s). Er was niets anders dan paniek en mijn job. Uiteraard had ik het geluk nog om mijn familie erg dichtbij te hebben, met de luxe van een (moes)tuin.

Lentedagen 2020

Maart, april wat normaal de mooiste tijd van het jaar is, de tijd van de lente, eerste terrasjes, gezellig samen zijn, werd een grijze waas. Hard werken om thuis te komen om thuis over het werk na te denken… Voor mijn verjaardag kreeg ik een serre, toen de tuincentra hun plantjes binnenkregen stonden we ook in de rij om onze tomaatjes al een plek te geven. ik weet nog hoe content ik was met onze plantjes. Tegen het einde van april kregen we ook voor de eerste keer een PCR test, het deed maar tot ’s nachts pijn en het voelde alsof mijn neus/keel open lag. Er was niemand ziek, maar toch kregen we de bevestiging van bevestigde besmettingen.

Kerstomaatjes in wording.

In mei werd het duidelijk dat ik overwerkt was, van emotionele uitspattingen tot slapeloosheid. Mijn lichaam werd ziek, een keelontsteking die om de 2 weken weer kwam opduiken telkens je een momentje rust had. Ik had een break nodig, ik wou terug kunnen genieten van kleine zaken. Rond die periode begon ik met het luisteren van podcasts (DeKobeShow thanks for al the good episodes!). De moestuin kreeg een make over en daarnaast maakten we een groeibak. Tijdens mijn eerste verlof periode deden we een staycation, de grenzen waren nog niet open. Onze roadtrip naar Polen zal op een ander moment moeten doorgaan. Intussen ging alles langzaam weer open, en konden we over naar het nieuwe “normaal”. Wat een belachelijk iets, het nieuwe normaal… Een half-bedekt gezicht met een masker dat al dan niet “bescherming” zou bieden, vrienden en familie vanop een “veilige” afstand begroeten. Het is alles behalve normaal.

Staycation

Wat leukers dan… We adopteerden de hond van mijn werk, Thobi. Toen de zomer aanbrak, genoten wij met volle teugen van onze overdreven tomaten serre, daguitstapjes en restaurant bezoekjes. Onze meid begon wat groot te worden voor haar maxi-cosi, en kreeg een deftige luxe uitvoering autostoel. Voor het eerst kon ze langere ritjes met de auto doen (m.a.w. dutjes in de wagen!!!) en konden we “echt” op uitstap. De uitstapjes naar de zee waren het leukst. Even stoppen bij het viskraam voor wat haring en kibbeling. Het voelde zo goed, dat we toch besloten om onze vakantie naar italië vast te leggen! Het moment dat we onze ticketjes kochten voelde ik euforie. Tegen de zomer was mijn interesse in spiritualiteit helemaal weer aangewakkerd. Niet dat dit ooit volledig weg was, maar eerder onbewust of eerder op de achtergrond. Of misschien heeft spiritualiteit een andere betekenis gekregen voor mij? Het is moeilijk om uit te leggen. Maar 2020 is zeker een keerpunt geweest in dit traject.

Oogst

In augustus werd aangekondigd dat Antwerpen onder zwaardere regels moest leven, zo werd de avondklok tot leven geroepen… Wat voor mij persoonlijk niet veel uitmaakt, als nieuwe mama lig ik om 22.00 al in bed! Maar het voelde als een stuk vrijheid weer te verliezen… Zo konden we de eerste verjaardag van mijn dochter niet uitbundig vieren, misten we new born babybezoekjes en werd onze bubbel weer teruggeschroefd naar .. wie kon het nog volgen? Om onze dagen toch gevuld te krijgen gingen we enkele keren naar de Antwerpse zoo. Mijn peuter had vooral interesse in de homo sapiens die daar verzamelde. Terwijl ik meer uren ging werken, verloor ik de balans, ik stond te twijfelen of ik nog langer kon gaan werken. En op dezelfde moment gaf ik meer dan 200% om alles rond te krijgen. De adrenaline rush gevolgd door stress en een lege batterij. Heet dat dan burn-out?

Vlindertuin
Mijn vriendin & mijn dochter in de zoo

Tegen het einde van augustus keken we allen uit naar een welverdiende vakantie. Vol spanning keek ik dagelijks naar de verschillende kleurcodes. Wij die met onze peuter gingen roadtrippen, moesten met heel erg veel rekening houden. Hoe lang kunnen we rijden? Hoe vaak moeten we stoppen? Waar “mogen” we stoppen en overnachten? Onze reis naar Sardinië was een pareltje, we waren moe maar voldaan aangekomen. We genoten van de eerste dagen op het strand en lekker eten totdat we een zieke hadden… Onze meid had hevige koorts aanvallen, niemand wou ons ontvangen wegens de hoge koorts. We zouden naar de covid afdeling moeten. En daar sta je dan in een vreemd land, ver weg van huis met een ziek kindje, lichtjes in paniek. Mijn partner heeft ons 6 dagen moeten missen, terwijl wij opgesloten zaten in het ziekenhuis. Al een geluk had ze “maar” een kinderziekte en was ze nadien fit genoeg om naar huis terug te keren. Pijn, verdriet, ongerustheid en isolatie waren zowat de kernwoorden van onze reis. Ik voel een enorme dankbaarheid als ik terugdenk aan die momenten. Voor alle mensen die ons vanop afstand gesteund hebben met berichtjes, foto’s en video calls. Voor het moment dat ik mijn partner terug zag en dat we buiten het ziekenhuis waren. Onze vakantie in Sardinië zullen we in de toekomst een nieuwe kans geven.

Ziekenhuis verblijf
Sardinië

In oktober heb ik heel wat wisselende momenten gekend. Veel ups en downs. Veel werk gerelateerde zaken maar ook op persoonlijk vlak. Ik heb een nieuwe richting ingeslagen: ik ben bewuster gaan ademen, mij verdiept in schaduwwerk, edelstenen gekocht, helemaal loco gegaan en down the rabbit hole gesprongen. Het was veel, te veel om hier in enkele zinnen te capturen. Er was veel verdriet, naast alles wat 2020 al bracht bleef er een hele zware energie hangen. Naast alle ups en downs heb ik na 2 jaar uitstel (zwangerschap + borstvoeding ) een nieuwe tattoo laten zetten. We gingen voor ” de laatste” keer uit eten voor mijn lief zijn verjaardag. Want kort nadien werd de nieuwe lockdown een feit. Ik begin rond deze periode mij veel vragen te stellen over heel het gebeuren. Mijn kritische kant is niet meer bang om te durven vragen én denken. Angst van maart wordt omgezet in een soort woede/frustratie wolk. Ik vind soortgelijke denkers op instagram, het geeft me een geruster gevoel dat ik niet de enige ben. Tijdens deze periode ben ik ook meer tijd gaan investeren in het lezen van boeken. Voorheen las ik enkel wanneer ik reisde ( vliegtuig, trein, strand) na de komst van de baby, had ik hier geen “tijd” voor. Wel nu heb ik hier tijd voor gemaakt, elke dag lees ik 5 a 15 pagina’s. Ik sprong meer en langer op de hometrainer en verloor enkele kilo’s van mijn “baby”gewicht.

Bewuster leven met de maan

Nu twijfel ik of ik in november mijn eerste manifestatie gedaan zou hebben? Na onze lange zoektocht naar een huis hebben wij een compromis kunnen tekenen. De huizenmarkt is hard aan het gaan, en de zoektocht leek ellendiger en ellendiger te worden. Maar ik geloofde er in dat al die huizen niet onze huizen waren… en dat ons huis op ons zou wachten. En dat deed het ook. Ik kan het nog niet geloven dat we (bijna) een huis hebben. Naast dit streepje vreugde, kwamen er veel donderwolken kijken; weer pijn en verdriet. Ik probeer deze maand veel in te tunen op mijn eigen kracht, mijn intuïtie. En probeer alle puzzelstukken bij elkaar te leggen. Ik mediteer en bezin. Ik voel dat astrologie mij kan leiden tot het grotere geheel. Ik leer Yasmin Boland kennen en ben mind blown over hoe astrologie werkt of eerder kan werken. De kerstboom stond extra vroeg bij ons om toch maar een gezelligheid sfeertje te creëren.

Sushi & books

Tegen december besluit ik meer te gaan leven in het nu. Het concept van tijd speelt een grote rol. Elke dag krijgen we “meer” tijd, maar tegelijkertijd geeft je elke dag alleen meer tijd weg. Soms lijkt alles voorbij te vliegen en zou ik het liefst willen pauzeren. Ik besef hoe belangrijk het is om tijd voor mezelf te maken. Ik pas meer self care dagen ( of eerder momenten) in, en ik plan dit niet maar voel wanneer het kan of nodig is. De highlights van december zijn quality time met mijn gezin, uitbuiken en in de drukke periode rust vinden. Op 21 december was de grote conjunctie er, tijdens de dagen ervoor hebben we de planeten gezien. wat een gevoel om te beseffen hoe klein we zijn.

De witte stip is de bijna conjunctie

Om 2020 af te sluiten:
na een lange periode van angst, stress en zorgen, na alle tranen van verdriet, onmacht en pijn. Zal ik 2020 herinneren als het jaar dat mijn kindje mijn grootste geluk is, hoe dankbaar ik ben voor mijn gezin. Hoe belangrijk de kleine dingen in het leven zijn, en dat door de corona crisis ik deze kleine dingen meer zie en voel. Hoewel ik super graag zou willen reizen, geeft reizen mij serieuze beperkingen. De stress van tijd, van op tijd te zijn, tijd te spenderen en vooruit te blikken in tijd. Mijn leven was opgebouwd uit reizen. Van de ene naar de andere tussenin werken 9 to 5 ( of in mijn geval 12 -20). Val ik nu in een zwart gat? Nee, want het zwarte gat geeft mij eindeloze opties. terwijl ik vroeger leefde om te reizen, leef ik nu voor de kleine dingen. De maan, de rust, gegibber, het bos,… Ik mis mijn vriendinnen, ik mis het dansen op feestjes, ik mis de gezelligheid van samen zijn. en ik hoop dat we die dingen nog samen kunnen doen in de ( nabije) toekomst. Ik ben dankbaar voor mensen die kritisch durven zijn. Dankbaar voor alle uitdagingen die op ons pad komen. Bedankt 2020 dat ik mocht een ontwaking mocht meemaken, met mijn twee voeten op de grond gezet. Dat elke moment wanneer ik luister naar mijn zelf of mijn lichaam dat dit beloond zal worden. Merci da ik niet volledig gecrasht ben, dat ik voor mijn kindje kon blijven zorgen. Merci voor mijn partner die samen met mij deze weg aan het bewandelen is. Voor 2021 wens ik meer tijd te spenderen aan mezelf en met mijn geliefden. Mijn vrienden, mijn familie zonder te puzzelen wie tot mijn bubbel behoort. Ik hoop stiekem dat het woord bubbel enkel nog uitgesproken zal worden als iemand mij een glaske cava aanbied. Aan mezelf geef ik heel wat investeringen cadeau. Ik wil minder tijd inplannen en meer go with the flow beslissingen maken. Als ik een woord moet kiezen voor 2021 is het authenticiteit. Ik wil mijn eigenheid uitstralen zonder gene, ik wil mezelf terugvinden en ontplooien. Ik wil zijn wie ik hoor te zijn, op die moment , zonder in een hokje geplaatst te worden. En ten slotte wil ik van ons huis een thuis maken. Een oase van liefde en rust.

Bedankt om 2020 mee af te sluiten met mij.

Last full moon 2020

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.