Zwanger: Eerste trimester (week 12)

Voor degene die niet goed op de hoogte zijn. Eind vorig jaar kwam ik te weten dat ik zwanger was. Niet dat ik dit had zien aankomen, er waren helemaal geen “ongelukjes” gebeurd. Niet eens 1 oopsie. Zo zie je maar dat het heel snel kan gebeuren. Of mag ik mezelf gewoon heel gelukkig prijzen, dat het zo vlot gaat?

Lang twijfelde ik of ik op mijn blog over mijn zwangerschap zou schrijven. Maar hier zijn we dan, de eerste zwangerschapspost is een feit!

Foto door rawpixel.com op Pexels.com

Die eerste weken

Die eerste weken van mijn zwangerschap zijn heel woelig (en hormonaal) verlopen, nu ik er achteraf over terug denk, was het al voor ik het wist. Hormonen nemen de controle over. Wat uitermate verschrikkelijk geweest moet zijn voor mijn partner. Niet dat ik er zelf veel aan kon doen. Ik voelde mij namelijk zo verschrikkelijk. Huilbuien, emotioneel gedrag, twijfelen over mijn eigen kunnen en toekomst. Ik kan je verzekeren, op een gegeven moment gaat dit over en weet je gewoon wat je intuïtie zegt. Volg die intuïtie dan ook.

Er is helemaal niets verkeerd aan het allemaal even niet goed weten. Er groeit leven in je, je hormoon huishouding is volledig in de war, je gedachten mogen ook wel even in shock zijn. Geef jezelf de tijd om even te wennen aan het idee dat je mama zal worden. En geloof mij, elke zwangerschap is anders. Maar ik ben toch heel blij dat ik dat eerste trimester heb moeten afzien. Gek he? Ik haatte alles aan zwanger zijn… ik begreep helemaal niet waarom iedereen er zo fantastisch over sprak… Nu in mijn derde trimester begrijp ik het al vele weken! En genieten dat ik doe!

Zwangerschapskwaaltjes

Constant moe zijn: mijn bed en zetel werden mijn beste vrienden. Samen met netflix verslond ik mijn dagen met middagdutjes. Ik was al helemaal klaar met de dag om 20.30. Vanaf een 3 weken zwangerschap merkte ik dit al.

Sociaal leven? Welk sociaal leven? Zelfs mijn leven op sociale media stond op een laag vuurtje. laat staan dat ik zelfs zin had om mij aan te kleden om dan naar buiten te gaan (hallo het was winter) om vrienden te zien.

Acne: Mag ik ook even wijzen op het leger van puisten dat besloot te kamperen op mijn kin? Geen gewone witte puistjes, maar rode, grote bulten. Die zeer pijnlijk waren. Echte hormonale puisten. Je kan hier ook echt niets aan doen. Dagelijkse gezichtsverzorging is een must om het onder “controle” te houden. Gebruik geen agressieve producten. Ik gebruik de reeks van La roche possay: Effaclar. Heel tevreden van zelfs! Wees maar gerust dat die puisten niet enkel te bewonderen zijn in je gezicht. Ook je rug en decollté doen lekker mee. op een gegeven punt hadden mijn benen er zelfs last van! De verschijnselen van acne kreeg ik al van de moment van de bevruchting ongeveer.

Foto door rawpixel.com op Pexels.com

Speeksel, misselijkheid en overgeven: kers op de taart. Je zal al snel merken dat je heel wat meer speeksel begint te krijgen. Weet niet goed of dat speeksel iets te maken heeft met het misselijk zijn. Maar je zal dus speeksel krijgen, je kan mogelijks kwijlen in je slaap. En bereid je dan ook voor als je je partner innig wilt zoenen. Vanaf week 5 had ik last van overmatig speeksel. De misselijkheid en het overgeven volgde al heel snel. oh ja ook heel veel lucht en zuur op je maag. Overgeven deed ik niet dagelijks, maar ik was wel heel de dag door misselijk. Probeer maar eens deftig te eten! dat is een hele klus. Braken deed ik tot week 13 ongeveer. In week 15 verdween de misselijkheid als sneeuw voor de zon. Wel zat ik daarna opgezadeld met een maagontsteking. Raadpleeg je arts als je je zorgen maakt! Informeer je ook goed over welke medicatie je mag nemen. Die lijst is namelijk zeer beperkt!

Toiletbezoeken: voor ik wist zwanger te zijn, liep ik constant naar het toilet! ik kon het echt niet ophouden, in week 6 verdween dit en in week 12 kwam het weer terug. Lastig als je jezelf verplicht extra veel te drinken.

Stay strong

Ben ik blij dat ik hier van af ben! Ik vond zwanger zijn ZO verschrikkelijk. Dat veranderde in week 8 heel eventjes, toen gingen we voor het eerst op onderzoek. en konden meteen al het hartje horen! Wat een magisch moment. Ik werd er helemaal stil van. Daarna werd ik weer misselijk en vond ik het weer de hel. Tijdens week 12 kregen we de klein uk weer te zien, ik kon niet geloven hoe groot het was! Een echt klein mensje al. En super bewegelijk! ik vond het zo grappig om te zien, en toen gebeurde het; ik werd verliefd op mijn kleine uk. Ik had helemaal nog geen buikje en ik voelde mij elke dag zo ellendig, dus die echo’s vond ik super belangrijk.

Het eerste trimester moet je gewoon door, het is een periode waar nog veel mis kan lopen. Ik had het geluk dat alles vlot en goed verliep. Na een tijd kon ik de kwaaltjes appreciëren, toen ze voorbij waren wel te verstaan.

Foto door Pixabay op Pexels.com

Bij vragen laat je maar iets achter, ik deel mijn persoonlijke ervaringen graag met jullie!

Babymoon, 28 weken zwanger, uluwatu Bali

Liefs,

Prissy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.